Sídasta bloggid
Já ég aetla ad segja tetta sídasta bloggid mitt.
Ég hef verid ótrúlega ódugleg ad blogga tetta ár mitt hérna úti í Brasilíu og tad lýsir sér vel í hversu lítid af fólki les hér. Bloggin hafa yfirleitt verid kvart og kvein og ég sé eftir tví núna tví ég hef átt frábaerar stundir á tes ári jafnvel tó tad hafi nú verid gífurlega erfitt.
En fyrst langar mig til ad segja svolítid af teim hlidm Brasiliu sem ég hef kynnst.
Fyrst ber audvitad ad nefna Ubá, litlu borigna mína í innvidum Minas Geiras. Folkid aedislegt, ekkert tad mikil fátaekt (bara séd 2 manneskjur sofa á gotm úti). Og allir (eda nanast tvi) vissu hver ég var.
Svo er tad Salvador. Her er ég í borg sem hefr tífaldann íbúafjolda íslands! Og er ein fátaekasta borg landsins. Ég fór í gomlu borgina (Pelorinho) um daginn, en var tar snemma ad morgni til. Tetta er helsti turistastadur borgarinnar og ut um allt la gotufolkid sofandi, og tad sem stakk hjartad mest var hopur af gotubornum!
Hinsvegar er hverfid mitt fullt af einbylishusum og er eins og annar heimur. Tad er ótrúlegur munur á t´vi ad vera innann hverfisins míns og fyrir utann tad!
Ég verd ad segja ad tó mér líki vel vid hverfid mitt nuna og taegindin ad bua í oryggi tá fannst mér Ubá raunverulegri.
Ástandid hér í Brasiliu hefur tó skánad´umtalsvert í valdatíd Lula (forsetans). Tad hefr verid komid á fót gífurlegum skottum á allt sem er innflutt sem hefur gert tad ad verkum ad framleidsla innanlands hefur margfaldast. Nú er nánast tví allt sem tú kapir framleitt innann Brasiliu og annad er á svipudu verdi og heima.
Tví midr breytast hltirnir samt ekki yfir nottu og enntá er margt óleyst í baráttunni vid fátaektina. Til daemis eru auglysingar til folks i sudrinu ad vera duglegt ad gefa mat og fot tvi nna er svo kalt...
Annars ad odru, ég er ordin tvílík kuldaskraefa. Hef aldrei verid kuldaskraefa og nuna tá er mér hálfkalt tegar rignir og eru 25 grádur! Í stadinn fyrir mínar 33-39 grádur og sól! Svo ég mun deyja úr kulda heima.
Eftir viku kemur mamma og tá verdur haldid af stad í aevintýraheim amazon. Til Pantanal og Buenos Aires, borg ástarinnar med mommu og lille bro? eitthvad brenglad er tad ekki? samt sem ádur verdur tessi ferd aedi og ég er rosafegin ad fá tima med bara mommu og tomma plomma..vid sjaum til hvort eg verd enn fegin ad hafa tomma plomma eftir nokkrar vikur af ferdalagi. En ég held tad.
Ég bara trúi tvi ekki ad tetta sé allt búid!
allar god stundirnar og taer slaemu.
Carnaval, jólin allar AFS ferdirnar, allt folkid sem madur kynntist...allir heima. Ad fá póstkort eda sjá nyjar myndir ad heimann...Ad fara ad heimann, ad fara heim er naestum komid og tad er ótrúlega erfitt. Kannski naid tid ad lokka mig med nokkrm ponnukokum...vid sjaum til... :)
Ég hef verid ótrúlega ódugleg ad blogga tetta ár mitt hérna úti í Brasilíu og tad lýsir sér vel í hversu lítid af fólki les hér. Bloggin hafa yfirleitt verid kvart og kvein og ég sé eftir tví núna tví ég hef átt frábaerar stundir á tes ári jafnvel tó tad hafi nú verid gífurlega erfitt.
En fyrst langar mig til ad segja svolítid af teim hlidm Brasiliu sem ég hef kynnst.
Fyrst ber audvitad ad nefna Ubá, litlu borigna mína í innvidum Minas Geiras. Folkid aedislegt, ekkert tad mikil fátaekt (bara séd 2 manneskjur sofa á gotm úti). Og allir (eda nanast tvi) vissu hver ég var.
Svo er tad Salvador. Her er ég í borg sem hefr tífaldann íbúafjolda íslands! Og er ein fátaekasta borg landsins. Ég fór í gomlu borgina (Pelorinho) um daginn, en var tar snemma ad morgni til. Tetta er helsti turistastadur borgarinnar og ut um allt la gotufolkid sofandi, og tad sem stakk hjartad mest var hopur af gotubornum!
Hinsvegar er hverfid mitt fullt af einbylishusum og er eins og annar heimur. Tad er ótrúlegur munur á t´vi ad vera innann hverfisins míns og fyrir utann tad!
Ég verd ad segja ad tó mér líki vel vid hverfid mitt nuna og taegindin ad bua í oryggi tá fannst mér Ubá raunverulegri.
Ástandid hér í Brasiliu hefur tó skánad´umtalsvert í valdatíd Lula (forsetans). Tad hefr verid komid á fót gífurlegum skottum á allt sem er innflutt sem hefur gert tad ad verkum ad framleidsla innanlands hefur margfaldast. Nú er nánast tví allt sem tú kapir framleitt innann Brasiliu og annad er á svipudu verdi og heima.
Tví midr breytast hltirnir samt ekki yfir nottu og enntá er margt óleyst í baráttunni vid fátaektina. Til daemis eru auglysingar til folks i sudrinu ad vera duglegt ad gefa mat og fot tvi nna er svo kalt...
Annars ad odru, ég er ordin tvílík kuldaskraefa. Hef aldrei verid kuldaskraefa og nuna tá er mér hálfkalt tegar rignir og eru 25 grádur! Í stadinn fyrir mínar 33-39 grádur og sól! Svo ég mun deyja úr kulda heima.
Eftir viku kemur mamma og tá verdur haldid af stad í aevintýraheim amazon. Til Pantanal og Buenos Aires, borg ástarinnar med mommu og lille bro? eitthvad brenglad er tad ekki? samt sem ádur verdur tessi ferd aedi og ég er rosafegin ad fá tima med bara mommu og tomma plomma..vid sjaum til hvort eg verd enn fegin ad hafa tomma plomma eftir nokkrar vikur af ferdalagi. En ég held tad.
Ég bara trúi tvi ekki ad tetta sé allt búid!
allar god stundirnar og taer slaemu.
Carnaval, jólin allar AFS ferdirnar, allt folkid sem madur kynntist...allir heima. Ad fá póstkort eda sjá nyjar myndir ad heimann...Ad fara ad heimann, ad fara heim er naestum komid og tad er ótrúlega erfitt. Kannski naid tid ad lokka mig med nokkrm ponnukokum...vid sjaum til... :)
