Þegar svartur á leik

Nú á svartur leik, leik hvíts er lokið að sinni. Sumarið er búið og veturinn nálgast sífellt. Það er kolniðarmyrkur úti sem er skrítið. Samt hefur veturinn alltaf verið uppáhalds árstíminn minn. Það er svo gaman þegar það er dimmt og svo kemur snjórinn og þá verður smá bjart aftur en samt er í rauninni hvítt. Svona eins og hvítur skjóti sínum leik inn í mitt atriði svarts.
En eins og alltaf þegar haustið gengur í garð þá byrjar skólinn og ég hef um lítið annað en skólann að hugsa. Því ég er núna í listdansskólanum og MH. Með mjög margar einingar. Og enn meiri dans. En samt gef ég mér tíma í að djóka í vinum mínum og tala við þá og hlusta. Sem er mjög oft þörf á.
Mér finnst samt sem áður leiðinlegt að vera svolítið út úr. Ég virðist ekki vera partur af hóp eins og ég var. Sá hópur virðist reyndar bara varla vera til lengur. Núna er ég mjög mikið með Tönju því það er alltaf svo gaman hjá okkur og við hlæjum svo mikið af vitleysunni í hvor annarri. En miðað við að ég hef lítinn tíma þá er leiðinlegt að eyða þeim litla tíma sem ég hef heima á laugardagskveldi. Klukkan er hálfellefu og ég er við það að sofna og enginn hefur viljað gera neitt sem er frekar ömurlegt af þeim. En ekkert við því að gera ég get ekki breytt því hvað aðrir vilja gjöra.

Ég verð bara að hugsa um mig og halda áfram að dansa minn veg áfram um lífið. Því það virðist ganga best.