Svo ótrúlegt að ég trúi því ekki

Ég er alls ekki að trúa því sem hefur verið að gerast. Það er alveg ótrúlegt og ég er bara í skýjunum. Vá, þetta er svo nýtt að ég er alls ekki búin að ná þessu enn.

Þið viljið kannski vita hvað ég meina?

Ja...ég er komin með kærasta, hann heitir Tommi og ég er búin að þekkja hann frá því í sumar. Hann fór til Hawaii líkt og ég. Og núna upp á síðkastið hafa hlutirnir farið að snúast og...ja, við erum saman núna. Og ég er þvílíkt ánægð því hann er æðislegur og svo skemmtilegur og bara allt.

Get ekki sagt meir ég er bara of hátt uppi- kannski þegar ég verð aftur komin á jörðina.

Er örugglega september?

Ég er hreint út sagt ekki viss. Er septemberbyrjun eða er nóvember við það að ganga í garð? Ég var á leiðinni heim af æfingu núna bara rétt áðan og hélt að eyrun ætluðu af mér ég sver það. Svo þegar ég kom úr honum hér í Spönginni og verð litið upp í himininn hvað er þar? Þið gætuð giskað á stjörnur, og hefðuð rétt fyrir ykkur. Eða óendanleiki, það mætti deila um hvort þið hefðuð rétt fyrir ykkur þá. En nei ekkert af þessu er óvenjulegt á þessum árstíma. En það að sjá norðurljós í sínum mesta skrúða er ekki eitthvað sem maður býst við í byrjun septembermánaðar.
Ég er svo pakkfull alla daga af hlutum til að gera að ég hef ekki tímatil að hugsa og fá smá næði. Þess vegna er tónlist æðislegasta fyrirbæri í heiminum. Hún róar mann niður, kætir mann upp og bara allt sem hægt er að hugsa sér. Ég elska tónlist og ég elska iPodinn minn. En mest af öllu elska ég lífið sjálft því það er það besta sem hægt er að hugsa sér. Og fólk á að lifa lífinu eins og það vill en án þess að eyðileggja eitthvað fyrir öðrum. Og koma fram við aðra eins og það vill að aðrir komi faram við mann, þó maður gleymi því stundum þá eru þetta góðar reglur. Ég reyni að fara eftir þeim og gera aldrei á hlut annarra þó það sé eiginlega ekki hægt þá er hægt að reyna.

Lilja

Ég vil bara bæta við boðskap eins og í laginu:

Ég elska alla og engan þó
Ég elska alla um ár og síð
Veit ég þó varla hvða veldur því

Þegar svartur á leik

Nú á svartur leik, leik hvíts er lokið að sinni. Sumarið er búið og veturinn nálgast sífellt. Það er kolniðarmyrkur úti sem er skrítið. Samt hefur veturinn alltaf verið uppáhalds árstíminn minn. Það er svo gaman þegar það er dimmt og svo kemur snjórinn og þá verður smá bjart aftur en samt er í rauninni hvítt. Svona eins og hvítur skjóti sínum leik inn í mitt atriði svarts.
En eins og alltaf þegar haustið gengur í garð þá byrjar skólinn og ég hef um lítið annað en skólann að hugsa. Því ég er núna í listdansskólanum og MH. Með mjög margar einingar. Og enn meiri dans. En samt gef ég mér tíma í að djóka í vinum mínum og tala við þá og hlusta. Sem er mjög oft þörf á.
Mér finnst samt sem áður leiðinlegt að vera svolítið út úr. Ég virðist ekki vera partur af hóp eins og ég var. Sá hópur virðist reyndar bara varla vera til lengur. Núna er ég mjög mikið með Tönju því það er alltaf svo gaman hjá okkur og við hlæjum svo mikið af vitleysunni í hvor annarri. En miðað við að ég hef lítinn tíma þá er leiðinlegt að eyða þeim litla tíma sem ég hef heima á laugardagskveldi. Klukkan er hálfellefu og ég er við það að sofna og enginn hefur viljað gera neitt sem er frekar ömurlegt af þeim. En ekkert við því að gera ég get ekki breytt því hvað aðrir vilja gjöra.

Ég verð bara að hugsa um mig og halda áfram að dansa minn veg áfram um lífið. Því það virðist ganga best.